Κανένα σχόλιο

Η Φανουρόπιτα

unnamed-15

Κάθε χρόνο στις 27 Αυγούστου γιορτάζει ο Άγιος Φανούριος. Αυτός, ο καλός άγιος, που άμα του αφιερώσεις εξαιρετικά μια φανουρόπιτα, σου φανερώνει ό,τι έχεις χάσει: το δαχτυλίδι, το τζιν που άνοιξε η γη και το κατάπιε, το κλεμμένο πορτοφόλι, τον συμμαθητή σου από το δημοτικό.

Παρομοίως, σου φανερώνει και την τύχη σου, η οποία στην παράδοση μεταφράζεται στο καλό παλληκάρι που θα σε στεφανωθεί. Οι προσωπικές μου έρευνες έχουν αφήσει ένα μεγάλο ερωτηματικό στο αν ο Άγιος αποκαλύπτει και τα αφηρημένα, όπως τη χαμένη ψυχική γαλήνη, τη χαμένη αγάπη, τον χαμένο καιρό. Εκείνη τη μέρα, ο άγιος φανερωτής συνήθως φανερώνει κι έναν παπά στο εκκλησάκι του χωριού, που στερείται τον δικό του και την πολυτέλεια της κυριακάτικης λειτουργίας.

Από την προηγούμενη, όλες οι προκομένες του χωριού φτιάχνουμε καθεμιά τη δική της εκδοχή της φανουρόπιτας. Τη στολίζουμε όσο μερακλίδικα επιτρέπουν τα ταπεινά τοπικά μέσα, με τριαντάφυλλα από τον κήπο, βασιλικά και αμύγδαλα, την εναποθέτουμε ταπεινά μπροστά στο εικόνισμα του αγίου, να λειτουργηθεί και να ευλογηθεί.

Κι ύστερα, σαν καλές οικοδέσποινες, μοιράζουμε στο εκκλησίασμα πάνω σε χαρτοπετσέτες, ευχόμενες “και του χρόνου” το έργο της τέχνης μας. Πλάγια βλέματα, ποιά πίτα τέλειωσε πρώτη, ποιά έγινε ανάρπαστη, ποιά περιφρονήθηκε, από ποιά ζητήθηκε διπλό και τριπλό κομμάτι; Ο ταπεινός οίκος του Θεού επιτρέπει σε μας τις θνητές φιλόδοξες μια μικρή παρεκτροπή για χάρη της ημέρας, το δικό μας δεκάλεπτο μιας προσωπικής, μαγειρικής ματαιοδοξίας.

Το μπουκωμένο εκκλησίασμα αγνοεί το προσωπικό μας καρδιοχτύπι, οι φιναλίστ των καλλιστείων μεταμορφώνονται σε ψίχουλα, εμείς σκανάρουμε τη νίκη ή την ήττα μας μυστικά, σιωπηλά και υπόγεια, παρατηρώντας εκφράσεις, μετρώντας μπουκιές και επιδοκιμασίες. Της κυρίας Μαρίας βγαίνει πάντα πρώτη. Αυτά τα επινίκεια, όμως, που ποτέ δεν εκδηλώνονται με λέξεις, τα παίρνει η καθεμιά στα βουβά. Κότινος, το άδειο ταψί.

Και είναι ν’απορείς. Πώς μια πανομοιότυπη, κλασική συνταγή της παράδοσης-ο άγιος επιβάλλει οπωσδήποτε 9 συγκεκριμένα υλικά για να κάνει το θαύμα του-αλλάζει δραματικά γεύση, χρώμα και υφή στα χέρια της κάθε μαγείρισσας. Εμείς οι παλιές σε όλα μας, πάλι, μέσα από την κάθε πίτα ξέρουμε να σου φανερώσουμε τον χαρακτήρα της μαγείρισσας: η τσαπατσούλα δεν ξέρει να τη φουσκώνει μαστόρικα, η τσιγκούνα τη βγάζει αλάδωτη, η αδιάφορη ως προς το γκουρμέ τη βγάζει σαν ψωμί, μίζερη στα αρώματα και το καρύδι, η ακαλαίσθητη αδιαφορεί για το γαρνίρισμα, η δυστυχισμένη τη βγάζει επίπεδη και χωρίς εξάρσεις η χορτασμένη-γενικώς-από ομορφιά και ευτυχία, παίρνει το πρώτο βραβείο.

fanouropita

Υλικά

Για 15 κομμάτια

1 φλ. ελαιόλαδο

1 φλ. ζάχαρη

3 φλ. χυμό πορτοκάλι

ξύσμα από 2 πορτοκάλια

1 κ.σ. κανέλα

1 κοφτή κ.σ. τριμμένο γαρύφαλο και μπαχάρι μαζί

1 φλ. ξανθές και μαύρες σταφίδες

1 φλ. καρυδόψυχα χοντροσπασμένη

500 γρ αλεύρι που φουσκώνει μόνο του

1 κ.γ. γεμάτο, μαγειρική σόδα

άχνη ζάχαρη για το στόλισμα

Εκτέλεση

Mε το μίξερ ή απλά με ένα κουτάλι, χτυπάμε καλά το λάδι με τη ζάχαρη. Διαλύουμε τη σόδα στο χυμό και μαζί με το ξύσμα πορτοκαλιού τα προσθέστουμε στο μείγμα. Ανακατεύουμε το αλεύρι με την καρυδόψυχα, τις σταφίδες, το γαρύφαλο και την κανέλα και τα προσθέτουμε κι αυτά στο μείγμα. Λαδώνουμε και πασπαλίζουμε με αλεύρι ένα στρογγυλό ταψί και αδειάζουμε ομοιόμορφα το μείγμα. Εναλλακτικά, στρώνουμε το ταψί με βρεμένη λαδόκολλα για να μην έχουμε να το λένουμε.

Ψήνουμε σε ζεστό φούρνο στους 170 βαθμούς για 40-45 λεπτά. Τσεκάρουμε με ένα μαχαίρι. Την τρυπάμε κι αν το μαχαίρι βγει στεγνό σημαίνει πως είναι έτοιμη. Αναποδογυρίζουμε την πίτα σε πιατέλα και μόλις κρυώσει την πασπαλίζουμε με άχνη ζάχαρη.

 

Καλοφάγωτη και να φανερωθεί η τύχη σας!

(Από το βιβλίο μου "Η Ελένη Ψ. μαγειρεύει του καλού καιρού)

 

 

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ:
σχολιάστε
Κανένα σχόλιο

Η Μελιτζανοσαλάτα Στα Κάρβουνα

unnamed-15

Όταν, τα παλιά χρόνια έμενα στο Παρίσι, η ελληνική νοσταλγία είχε πάντα τη γεύση της μελιτζάνας. Όποτε λοιπόν πάθαινα την κρίση, έτρεχα να ψωνίσω τα υλικά για να φτιάξω αυτή τη μελιτζανοσαλάτα, η οποία κλείνει μέσα της όλα τα αρώματα του καλοκαιρινού μποστανιού. Το αποτέλεσμα εκεί στα ξένα, είχε πάντα τη γεύση της απογοήτευσης, τρισίμισι ώρες πτήση μακριά από την ηλιόλουστη γεύση της δικής μας μελιτζάνας, του ζωντανού μαϊντανού, της πιπεράτης πιπεριάς. Είχε την ουδετερότητα του λαχανικού που μεγαλώνει με χημείες, είχε τα χάλια της, είχε και πολλά ζουμιά.

sta karvouna

Αγιορείτικη, λένε, είναι η συνταγή. Και την ξαναβρήκα πίσω στην πατρίδα. Στον φούρνο του σπιτιού της Αθήνας, είχε τη χάρη της αλλά δεν κόπηκα κιόλας. Παρ’όλο που την πλούτηνα με πολλά περισσότερα υλικά και αρώματα απ’όσα συνηθίζουν οι αγιορείτες μερακλήδες μοναχοί, σας κάτι να της έλειπε, πώς είναι ας πούμε το adaggio ενός κομματιού απέναντι στο allegro, σαν να υπέφερε από μια νύστα, να της έλειπε η ζωντάνια.

Και επιτέλους συναντηθήκαμε με πολλά-πολλά κέφια, στο άλλο περιβάλλον, του χωριού. Αν είχε μιλιά να μιλήσει, θα μου ζητούσε κάρβουνα και θράκα. Αυτό ήταν το μυστικό της. Αν εξαιρέσεις, βεβαίως, πως τα λαχανικά ήταν ολόδικά μας, από το αγνό μποστάνι του αδελφούλη μου, από τον σωστό σπόρο που κάνει τη μελιτζάνα-μελιτζάνα και όχι κάτι «σαν» μελιτζάνα.

psinodai

Η υπέροχη αυτή σαλάτα, λοιπόν, η οποία αν τη συνδυάσεις και με ένα ζυμωτό ψωμάκι στα-επίσης-κάρβουνα, γίνεται ένα τέλειο, υγιεινό, ελαφρύ γεύμα από μόνη της αλλά και ένα ωραιότατο συνοδευτικό, του τύπου πουρές λαχανικών-με ψητό κρέας, κοτόπουλο ή ψαράκια, θέλει άντρα για να σου πετύχει. Για να μην πω άντρες-έναν στο μποστάνι, τον άλλον στη ψησταριά. Και να ζητήσω ένα σόρυ από τις απανταχού φιλενάδες μου, αλλά θεωρώ πως η έννοια του-καλού- ψήστη ταυτίζεται με το αντρικό φύλο, το οποίο έχει μια μεταφυσική αίσθηση και μια μεγάλη φιλία με τις φωτιές και τα μυστικά τους. Και αυτό είναι ένα ωραιότατο νέο, γιατί έτσι γλυτώνουμε ως κορίτσια από τον βραχνά του μπάρμπεκιου, αναλαμβάνοντας απλά τις σαλάτες και τα συνοδευτικά στο οικείο γήπεδο της κουζίνας μας.

unnamed-17

Για να την φτιάξεις και να σου πετύχει, αυτή η σαλάτα δεν έχει δόσεις-στις οποίες θα αυτοσχεδιάσεις: βάλε ας πούμε περισσότερο σκόρδο αν το τραβάει ο χαρακτήρας σου και λιγότερη ή καθόλου ντομάτα αν δεν την πολυσυμπαθείς. Έχει μόνον οδηγίες.

Πετάς ολόκληρα και ακαθάριστα στα κάρβουνα μελιτζάνες, κρεμμύδια, σκόρδα, ντομάτες, πιπεριές.

Αφού ψηθούν καλά-καλά όσο να μαυρίσουν, τα καθαρίζεις και τα ανακατεύεις με πιρούνι και μαχαίρι για να ψιλοκόβονται τη στιγμή του ανακατέματος. Οι μελιτζάνες στα κάρβουνα στεγνώνουν ωραία, χάνουν τα αντιπαθητικά ζουμάκια τους και αποκτούν αυτό το πολίτικο, μαγευτικό κάπνισμα, που για να το εντείνεις, θα αφήσεις να περάσουν μερικά ξεροψημμένα κομματάκια της φλούδας.

Μετά θα προσθέσεις όσο πιο μπόλικο μαϊντανό ψιλοκομμένο, ρίγανη, φέτα σε κομματάκια, ωραίο ελαιόλαδο, αλάτι, πιπέρι και ξύδι. Αν την θέλεις σκορδάτη, μπορείς να προσθέσεις και μια-δυό σκελίδες φρέσκο, ψιλοκομμένο σκόρδο.

Αφού τα ανακατέψεις σε ένα ωραίο σύνολο θα δοκιμάσεις, καθώς παρ’όλη τη μαγειρική σου πείρα, όλο και κάτι θα της λείπει: θα θέλει λίγο παραπάνω αλάτι ή ξύδι ή άλλη μια δόση ελαιόλαδο.

unnamed-16

Αν περισέψει, μένει στο ψυγείο όπου γίνεται ακόμη νοστιμότερη τις επόμενες δυό-τρεις μέρες. Οπότε και την κάνεις νοστιμότατες μπρουσκέτες πάνω σε φρυγανισμένο, ζεστό ψωμί, ακόμη καλύτερα με γάβρο ή σαρδελίτσες κονσέρβα.

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ:
σχολιάστε
Κανένα σχόλιο

Πρόσεξε Μην Πατήσεις Τα Κρίταμα!

psahnodas

Ακόμη κι εκείνοι που έχουν ξετρελλαθεί μαζί τους, αυτοί που τα ερωτεύτηκαν φρέσκα ή ξυδάτα στον πιο ιώδιο ουζομεζέ της επικράτειας, την επόμενη το πρωί τα λειώνουν κάτω από τις σαγιονάρες τους, στην κάθοδό τους στην παραλία. Δεν το κάνουν επίτηδες, απλά δεν ξέρουν να τα αναγνωρίζουν στη φωλιά τους, στο φυσικό τους τοπίο. Η εικόνα που έχουν για αυτά περιορίζεται σε ένα πιάτο του μεζέ, έγκλειστα σε ένα βαζάκι.

Κάθε φορά που θα συναντηθώ για πρώτη φορά με μια παραλία, πρωτίστως θα εξετάσω τα βράχια, την ελάχιστη πρασινάδα ανάμεσα στα βότσαλα, στο όριο που χωρίζει την αμμουδιά από το χώμα. Να τα βρω, να τα μαζέψω στην ανάποδη του καπέλου, στην παρθενική τους αγριάδα. Αν τα βρεις λεπτόφυλλα και πλούσια, σημαίνει πως κάτω από τη γη τους περνάει νερό. Τα άνυδρα, είναι πιο μικρά, πιο έντονα, πιο μερακλίδικα στη γεύση.

zematista

Την επόμενη φορά που θα πας στην παραλία-αρκεί να μην είναι καμμιά από κείνες τις προσκυνημένες τουριστικές όπου η ξαπλώστρα έχει διαγράψει μονοκοντυλιά τη φύση από τον χάρτη της-έτσι όπως θα κοιτάς το κύμα, κάνε μια εξαίρεση και αγκάλιασε το μετόπισθεν τοπίο με το βλέμμα σου. Ψάξε τον Κρίταμο. Που λάτρευαν ο Πλίνιος και ο Διοσκουρίδης. Για τις βιταμίνες-μπόλικη C-, το ιώδιο, τα αιθέρια έλαια, τα μεταλλικά του άλατα, τις αφροδισιακές ιδιότητες. Σε όποια παραλία κι αν βρεθείς, μόνο να’ναι καλοκαίρι, θα’ναι οπωσδήποτε, διακριτικά στο ραντεβού. Θα σε περιμένει να τον αναγνωρίσεις.

kritamo1

Σαν στρώμα από χαμηλό γκαζόν πάνω στα βράχια, τα βραχάκια και τα βραχόπουλα. Φύλλα σκληρά , μικρά και σπαθωτά, που εγκαταλείπουν με προθυμία το βλασταράκι τους, ποτισμένα με μια ψιλή άχνη από αλάτι θαλασσινό. Κόψε όσο χωράει η χούφτα σου, μασούλησέ τα, στο πιο γενναιόδωρο κολατσιό της καλοκαιρινής, μεσόγειας φύσης. Γεύση μόνο δική του, τραγανή, αλατισμένη και έντονη, με μια επίγευση ιωδίου που δεν βρίσκεις τις λέξεις να την περιγράψεις-σάμπως μπορείς να μου πεις ακριβώς για την επίγευση της αγκινάρας; Σαν να γεμίζεις θάλασσα εντός σου. Οι νεοφώτιστοι, δύσπιστα δοκιμάζουν ένα-δυό. Κανέναν δεν ξέρω που να αποτροπιάστηκε. Στη συνέχεια, ανάλογα και με την περιπετειώδη διάθεση που κουβαλά η γεύση σου, μπορεί να τα ερωτευτείς. Κι αν το ωμό δεν σου προκύψει σε κεραυνοβόλο έρωτα, έχεις μια, κι άλλη μια, ευκαιρία. Μάζεψε όσα χωρά η τσάντα σου.

kritamo

Τα κρίταμα τουρσί, που εσχάτως ηράσθη σφόδρα η δημιουργική ελληνικότητα, θα τα βρεις σε βαζάκι, σε όλα τα μαγαζιά με τοπικά προϊόντα. Δεν θα σου συστήσω κανένα. Σκληρά, νεκρά, υπερβολικά ξιδάτα ή υπερβολικά αλμυρά, σαν να τα κακομεταχειρίστηκε άγαρμπη μαγείρισσα, που άφησε στην άρμη τη μορφή, σκοτώντας την ουσία τους.

Εσύ που ξέρεις, μόλις επιστρέψεις σπίτι, θα βράσεις μπόλικο αλατισμένο νερό και μόλις αρχίσει να κοχλάζει και να βγάζει μπουρμπουλήθρες, θα τα ζεματίσεις για 1-μόνον και αυστηρά-λεπτό. Αν θες να κρατήσεις το καταπράσινο χρώμα τους, τα βγάζεις σε ένα μπολ με παγωμένο νερό. Τα στραγγίζεις καλά και τα κάνεις ολόφρεσκη σαλάτα, με ψιλοκομμένο σκόρδο, καλό ελαιόλαδο και ξύδι. Κι επειδή περί ορέξεως στα χόρτα κανείς δεν ξέρει, κάνε και μια δοκιμή με λεμόνι που μπορεί να σου ταιριάξει καλύτερα. Ως θαλασσινά, παντρεύονται υπέροχα με τα γειτονάκια τους τα ψάρια και τα θαλασσινά, μαγικά συνοδεύουν ούζα, τσίπουρα και ρακές.

Αλλά σου δίνουν κι ένα σωρό άλλες ευκαιρίες. Ταιριάζουν στη χωριάτικη και την πατατοσαλάτα. Στην Τουρκία τα τρώνε με ντομάτα κομμένη σε ψιλά καρεδάκια και λαδολέμονο. Στον ντάκο. Με αβγό σφιχτό, παξιμάδι, λαδορίγανη και λίγη φέτα ή γραβιέρα.

Τα αγάπησες και θέλεις να τα κρατήσεις κοντά σου όλο το χειμώνα, μια βόμβα από ιώδιο και μνήμες από ήλιο και διακοπές όταν ανοίγεις το ψυγείο σου τις γκρίζες μέρες. Γίνονται τουρσί. Ελαφρύ, όμως, να μην τα κακοποιήσεις έτσι ντελικάτα που είναι. Βράζουμε ½ λίτρο νερό και 1 φλιτζάνι ξύδι. Μόλις κοχλάσει, ρίχνουμε 250 γρ. κρίταμα για 1-αυστηρό παρομοίως-λεπτό. Τα στραγγίζουμε αλλά κρατάμε το ξιδόνερο και το αφήνουμε να κρυώσει. Βάζουμε τα κρίταμα μαζί με το ξιδόνερο σε γυάλινο βάζο μαζί με 2 κ.γ. αλάτι. Τα κλείνουμε και τα διατηρούμε στο ψυγείο.

Τα δικά μου κρίταμα, πάλι, σπάνια θα βρουν το δρόμο μέχρι την κουζίνα μου. Τα μαζεύω στην ψάθα της ηλιοθεραπείας, τα μασουλάω ωμά, με την αλατένια πάχνη ακόμη πάνω τους, άπαιχτο σνακ, που κάνει το πιο ιώδιο, ολοζώντανο «κρακ» του φυτικού βασιλείου.

Όταν η φύση σου μοιράζει δωρεάν την πιο βιολογική νοστιμιά της.

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ:
σχολιάστε
Κανένα σχόλιο

Η Ζωή Στην Παραλία

 

tin vrika!

Κάθε πρωί, φοράμε τα πιο αντιολισθητικά μας παπούτσια και ξεκινάμε να ανακαλύψουμε και μια καινούρια παραλία. Σ’αυτόν εδώ τον μια σταλιά τόπο, όπου έχω περάσει όλα τα παιδικά και μερικές δεκάδες από τα ενήλικα καλοκαίρια μου, είναι μαγικό πόσες υπέροχες παραλίες καταφέρνουν ακόμη να μου κρυφτούν. Για κάθε μια που ξέρω, υπάρχει πλάι της και μια άλλη-ακόμη πιο πανώρια-που μου έχει ξεφύγει.

stinparalia

Οι υδάτινες αγκαλιές του Θεού, με λίγο σκαρφάλωμα, λίγο γλύστριμα στα χαλίκια, λίγη ανηφόρα όπου νοιώθεις το βίο της καλοκαιρινής σαύρας πάνω στις καυτές πέτρες, γίνονται δικές σου, μια πρωτόπλαστη μοναξιά της Εδέμ, ακόμη και μέσα στην τούρλα του Δεκαπενταύγουστου. Η παραλία που δεν ξέρεις αλλά το’χεις βάλει άχτι να κατακτήσεις, ενίοτε σε εκδικείται, σου δείχνει το λάθος μονοπάτι, σου δείχνει καλόβολα βράχια που στην εγγύτητα αποδεικνύονται απροσπέλαστα, κρύβεται πίσω από λοφάκια που μπερδεύουν την εσωτερική σου πυξίδα. Στο τέλος, όμως, θα την κολυμπήσεις. Αρκεί να το βάλεις πείσμα, πως εσύ το μπάνιο σου το θες παρθενικό, μακρυά από ξαπλώστρες και προσκυμένες, χιλιοφωτογραφημένες beaches των περιοδικών.

idomata

Κι άμα τη φτάσεις, δεν ξεκολλάς, εδώ θα στρατοπεδεύσεις τις ηλιόλουστες ώρες σου, μέχρι να πάει ο ήλιος για ύπνο, μέχρι να σκοτεινιάσουν τα βράχια. Μόνο ο φόβος να μαυρίσει το μονοπάτι θα σε αναγκάσει να μαζέψεις το πρόχειρο τσαντήρι άλλης μιας μέρας που ευλόγησαν οι θαλασσινές νεράιδες της μοναξιάς.

Καθώς ακόμη δεν έχω εντελώς αποτινάξει από πάνω μου το σύνδρομο του πολιτισμού, στην παραλία κουβαλάω μαζί μου τα πάντα όλα που χωρά ένας ελεύθερος χρόνος: ένα βιβλίο βαρύ, ένα βιβλίο πιο ανάλαφρο για τις ώρες που φυραίνει ο εγκέφαλος από το λιάσιμο, τις ασκήσεις γραμματικής και τη μέθοδο των τούρκικων που προσπαθώ να σπουδάσω, τον τόμο του σταυρόλεξου, το κινητό συντονισμένο σε όλα τα sites που σκοπεύω να μελετήσω αλλά δεν βρίσκω το χρόνο.

toutheoutakala

Όλα αυτά πηγαινοέρχονται ανέγγιχτα καθημερινά, να αγναντεύουν τις ομορφιές της πηλιορίτικης φύσης, καθώς η παραλία είναι σαν κακομαθημένο παιδί. Διεκδικεί όλη σου την ύπαρξη, ακυρώνει τα σχέδιά σου. Μέχρι να ανακαλύψεις τα νερά, τα βότσαλα και την άμμο της, έχει ήδη μεσημεριάσει. Μετά... Δεν ξέρω ακριβώς να σας πω. Μπορεί να περάσουν και ώρες χαζεύοντας. Να κοιτάς τη θάλασσα να αλλάζει χρώματα, τον αέρα φορά, να ακούς το κύμα ή το κυματάκι ή τον μικρό παφλασμό, τον αναστεναγμό του νερού, να νανουρίζεσαι και να κοιμάσαι, να ψάχνεις για αχινούς, για κρίταμα, για γυαλόξυλα, να περιφέρεσαι ασκόπως ανάμεσα στα βραχάκια αναζητώντας κάποιον θαμμένο θησαυρό, τα μυστικά των Νηρηίδων κάτω από τις πέτρες, το βασίλειο του Ποσειδώνα στα βαθιά και άλλα τέτοια σουρεαλιστικά.

mazi

Και βέβαια, κάποτε θα έρθει και η πείνα. Αν για πολλούς λόγους δεν αντέχω τις πολιτισμένες παραλίες της πολυκοσμίας, ένας είναι που με πληγώνει όταν βλέπω γύρω μου τί κουβαλούν οι άνθρωποι μαζί τους. Που χορταίνουν με κατεψυγμένες τυρόπιτες, κρουασάν και μπισκότα γεμάτα συντηρητικά και χημικά, αναψυκτικά καμωμένα από φλούο εσάνς. Στη Φύση οφείλεις σεβασμό, να υποτάσσεις σ’αυτή ακόμη και την όρεξή σου, να την ταϊσεις τα απλά, θρεπτικά φαγητά μιας προαιώνιας γευστικής σοφίας, εξασκώντας τον ουρανίσκο σου, όπως εξασκείς την ψυχή σου, στο Καλό.

unnamed-11

Το δικό μας ταπεράκι μπορεί να σας φανεί ταπεινό και φτωχικό. Όμως, αξίζει όλο το χρυσάφι της διατροφής, γεύσεις σπάνιες, μοναδικές, κάθε μια με τη δική της ιστορία: το ψωμί που ζυμώσαμε την προηγούμενη από αλεύρι αγνό της Βέροιας, ελιές θρούμπες της Θάσου που βρήκα σε μια μικρή λαϊκή παραγωγών στη Θεσσαλονίκη, ντομάτες από παλιό σπόρο που βρήκα σε ένα παζάρι σπόρων στην Εύβοια για να τις μεγαλώσει ο αδελφός μου στο μποστάνι του μαζί με τα πιο τραγανά, δροσερά αγγουράκια, κρίταμα που μόλις μαζέψαμε από τα βράχια γεμάτα θαλασσινό ιώδιο, κρίθινα παξιμαδάκια από το φούρνο του Ζουρναδάκη στα Μάταλα, κατσικίσια ολόφρεσκη φέτα από τον βοσκό του διπλανού χωριού, αχλάδια αράντιστα από παλιά, πηλιορίτικη ποικιλία.

totaperaki

Να τα τρως με τα πόδια βουτηγμένα εκεί που σκάει το κύμα, όλος μια βουτιά στην Αλήθεια, γυμνός απέναντι στα τζιτζίκια, τα μερμήγκια και τις σφήκες που έρχονται κι αυτά να σου ζητήσουν το μερτικό τους στο θείο τσιμπούσι.

 

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ:
σχολιάστε
Κανένα σχόλιο

Το Παιδικό Πάρτυ Στην Παραλία

partycover

Τα παιδάκια του καλοκαιριού νοιώθουν συνήθως αδικημένα. Τα πολυπόθητα γεννέθλια έρχονται την ώρα των διακοπών, που εντοπίζεται πολλά χιλιόμετρα μακριά από φίλους και συμμαθητές, κάτι που για τον ωφελιμιστικό χαρακτήρα κάθε ανήλικου, που όλα τα μετράει με δώρα και χαρτζηλίκια, ισοδυναμεί με την κόλαση την ίδια. Ούτε πάρτυ, ούτε παιδότοποι, ούτε κλόοουν, ούτε Τζαμποσακκούλες με λαχταριστό περιεχόμενο.

Στο τοπίο των διακοπών, η σεμνή τελετή συντελείται με μια τούρτα, ενίοτε καμμιά κακοτεχνία του τύπου μωσαϊκό από τα χεράκια της μαμάς, με καλεσμένες τις νέες γνωριμίες της παραλίας και τα γερμανάκια του διπλανού ενοικιαζόμενου, που στο μη καταναλωτικό ρουστίκ τοπίο, θα «βγάλουν» το δώρο με κανένα χειροποίητο βραχιολάκι, καμμιά ζωγραφιστή πέτρα ή καμμιά παιδική ζωγραφιά, δηλαδή τα δώρα ακριβώς που δεν θέλει να ξέρει κανένα παιδάκι που γεννήθηκε στην era των mall.

Αν περάσουμε, ωστόσο, τον σκόπελο των δώρων, το γεννέθλιο πάρτυ των διακοπών, μπορεί να μεταμορφωθεί σε μια παραμυθένια εμπειρία, ένα ενσταντανέ από τη ζωή της Ντόρας της Εξερευνήτριας όταν συνάντησε και ερωτεύτηκε τον Ροβινσώνα. Για τον ευτυχή γονιό, αυτό σημαίνει χαρά στο πιο οικονομικό και αβάδιστο πακέτο. Ούτε να καθαρίζεις και να λερώνεις σαλόνια, ούτε να πληρώνεις διασκεδαστές για να γλυτώσεις το εγκεφαλικό της βαβούρας του ανήλικου ενθουσιασμού.

karpouziolokliro

Το επικεντρώνεις, λοιπόν, στο ηλιοβασίλεμα, που είναι ώρα ρομαντική αλλά και η ώρα που εσύ μόλις σκοπεύεις να κλείσεις τους λογαριασμούς με το ποθητό σου μαύρισμα και επιπλέον τα πιτσιρίκια τρελλαίνονται για τα μαγιό-πάρτυ, ιδιαίτερα αν τους τα πουλήσεις με μια βουτιά στον επίλογο. Η ξαπλώστρα ευχαρίστως θα φιλοξενήσει το μπουφεδάκι, αναψυκτικά, κεφτεδάκια, κανένα σαντουιτσάκι ή μη σου πω ακόμη καλύτερα, πατατάκια και αγοραστά ποπ-κορν.

karpouzifetexeri

Το beach party δεν ζητά απαραίτητα μουσική, καθώς οι αμμοπαιγνιές καλύπτονται υπέροχα από τις τσιριχτές ιαχές του ενθουσιασμού, το τριμμένο πατατάκι θα βυθιστεί στην άμμο που θα πάρει κι αυτή το μερτικό της από τη χαρά και το μόνο για το οποίο θα σου επιστήσω την προσοχή, είναι το κεράκι. Μια ξαφνική ριπή της θαλασσινής αύρας κινδυνεύει να ακυρώσει το κορύφωμα της ατραξιόν του happy birthday σε όλες τις γλώσσες. Γι’αυτό χρειάζεσαι τα ανθεκτικά γκρίζα κεριά που τσιτσιρίζουν σαν βεγγαλικά.

kapouziafetes

Εμείς φέτος κλέψαμε την παράσταση με ένα μαγικό γλυκό που λάτρεψαν μικροί και μεγάλοι, στο φλούο χρώμα που απαιτεί η ηδονή του καλοκαιριού και στη δροσερή γεύση που αναζητά ένα ιδρωμένος, διψασμένος ουρανίσκος. Κόβεις ένα καρπούζι στη μέση, το αδειάζεις, φτιάχνεις ζελέ φράουλα με 3 φακελάκια, 3-4 φύλλα ζελατίνας για ενίσχυση και το χυμό του καρπουζιού, γεμίζεις το ένα μισό για τα παιδιά, στο άλλο μισό που προορίζεται για τους μεγάλους, ρίχνεις και λίγη βότκα ή ρακή και τα παγώνεις στο ψυγείο. Το κόβεις σε φέτες και όλοι αγαλλιάζουν έκπληκτοι με τη φέτα καρπούζι που δεν είναι φέτα καρπούζι αλλά ένα λογοπαίγνιο της φέτας καρπούζι.

tourta

Στο τέλος του «και του χρόνου», μια σακκούλα σκουπιδιών έχει κλείσει σε χρόνο ντε-τε μέσα της τα αποκαϊδια άλλου ενός χρόνου ζωής και όλες τις ευχές για το λατρεμένο πιτσιρίκι που με τούτα και με κείνα, θα «γίνει μεγάλο με άσπρα μαλλιά!»

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ:
σχολιάστε
Κανένα σχόλιο

Μερικές Αλήθειες Για Τα Φασολάκια

olosomi

Τα φασολάκια είναι το δικό μου καρπούζι. Τη μέρα που θα τα αντικρύσω για πρώτη φορά στην αγορά, ξεκινά μέσα μου το καλοκαίρι, στην ψυχή μου ξεσκουριάζει αμήχανα τα φτερά της η πεταλούδα των διακοπών, η συμφωνία των καλών ημερών κουρδίζει την ορχήστρα της με τσιριχτές, παράφωνες, αγουροξυπνημένες δοξαριές.

Διαβάστε όλο το άρθρο

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ:
σχολιάστε
Κανένα σχόλιο

Tα Παιδιά Μαγειρεύουν

egopedia

Όταν έρχονται τα παιδιά στο σπίτι, χάνουμε την ησυχία μας και όλη η μέρα περνά σαν ένα πολύχρωμο πάρτυ, που ησυχάζει μόνον όταν πασαλίβονται αντικουνουπικό και κλείνουν τα μάτια στο πρώτο όνειρο. Εμπριμέ ανακατωσούρα, ρούχα, χαρτιά, μολύβια, μουσικές, ταινίες, βιβλία, πλαστελίνες, λάπτοπ, τα μαγιό, τα βρακιά και τα κραγιόν μου μπουρδουκλώνονται στα πόδια μας, τα μπανιερά τους σπέρνουν όλη την άμμο της παραλίας στα πατώματα, εξουθενωμένη από όσα «μη» και «όχι» αντέχει ο ανθεκτικός μου χαρακτήρας, τα αφήνω στο τέλος στην ασυναρτησία που σημαίνει καλοκαίρι, που σημαίνει κάνε ό,τι σου καπνίσει, τώρα που δεν είναι η μαμά σου εδώ να σε βλέπει, τώρα που η ζέστη βαράει ανακωχή στο στρίμωγμα της σωστής διαπαιδαγώγισης.

mati

Μέσα στο πλαίσιο της αποχαλίνωσης, τα παιδιά μονίμως κατατρέχονται από μια αστείρευτη πείνα, που δεν χορταίνει ποτέ. Τσιτσιρίζομαι όλη μέρα στην κουζίνα να τηγανίζω κεφτεδάκια, να ζυμώνω πολύσπορα ψωμιά, να ανοίγω φύλλο για πίτες με ανθότυρο και σύκα, να ψήνω σοκολατένιες λάβες, γάβρους λαδορίγανη, φακοσαλάτες και μοσχαράκι με μελιτζάνες, αυτά εννοείται δεν θέλουν ούτε στον χειρότερο εφιάλτη τους να τα δουν όλ’αυτά. Τα παιδιά θέλουν πλαστικό ψωμί με μερέντα, θέλουν σκέτα μακαρόνια με τυρί, θέλουν μπισκότα με πολλά επικυνδινα Ε και κυρίως, παγωτά του σούπερ-μάρκετ. Όσο πιο ανθυγειινά, τόσο πιο καλά. Όσο πιο χρωματιστά, τόσο πιο φανταστικά.

Το χειρότερο, όμως, είναι το πρωινό. Τότε που θέλεις να βυθιστείς για δυό αιώνες με έναν καφέ στην πελαγίσια θέα και κείνα σου ζητάνε κρέπες, πανκέικς και βάφλες. Αυτή τη φορά ήρθαν εξοπλισμένες. Με βιβλίο μαγειρικής για παιδιά, που παραθέτει αυτούσια και με λεπτομέρειες την αυθεντική συνταγή του πανκέικ. Μισοξύπνια, μισοκοιμισμένη, αναβάλω τη διαδικασία, όταν οι μαγείρισσες του μέλλοντος, τα χρυσά ταλέντα της επερχόμενης γενεάς, οι νοικυρούλες των δικών μου γηρατιών, αποφασίζουν να αναλάβουν πάραυτα δράση, να ξεκινήσουν ευθύς αμέσως μια λαμπρή καριέρα, με έπαθλο το πρώτο πρωινό από τα χεράκια τους.

stromenotrapezi

Ψωνίζουν τα υλικά, με μια εντυπωσιακή ανησυχία του καταναλωτή που αναζητά το βιολογικό και το υγιεινό στα ράφια του ταπεινού, χωρικού μας μπακαλικακίου και πιάνουν δουλιά: στο ρόλο του κομπάρσου, του τύπου «θεία πού βάζεις τον αβγοδάρτη;», τους παραχωρώ με βαθύτατη ανησυχία το μικρό μου μαγειρικό βασίλειο, σχεδόν σίγουρη ότι όπου να’ναι, θα κοπούν, θα αυτοπυρποληθούν, θα βάλουν φωτιά στο σπίτι, θα καθαρίζω δυό μέρες ξεραμένο χυλό πανκέικς από τα ντουλάπια.

Ταυτόχρονα, για πρώτη φορά παρατηρώ την επιτειδιότητα μιας 8χρονης και μιας 11 χρονης νεράιδας στο ιερό της κουζίνας. Διαβάζουν προσεχτικά τις εντολές του βιβλίου, ζυγίζουν με σχολαστική ακρίβεια τα υλικά, λερώνουν σχεδόν λιγότερο και από μένα, ρυθμίζουν με μαγική ακρίβεια τη θερμοκρασία που θα ψήσει ιδανικά το παν-κέικ, όλα γίνονται με την ακρίβεια χειρουργίου που βγάζει στο ίδιο, ακριβώς, καρμπόν, απαράλλαχτο, ταμάμ, μέγεθος 22 πανκέικς!

zinelia

Στο μεταξύ, η ετέρα 8χρονη, που μάλλον φιλοδοξεί να γίνει τραγουδίστρια αντί να ψήνει τους μουσακάδες της χαρωπής νοικυρούλας, έχει διαφύγει της προσοχής μου και με το πιο κοφτερό μαχαίρι της κουζίνας, εγχειρίζει αγριελιές σε μια ένδειξη συμπαράστασης στο υπόλοιπο παρεάκι.

afroditi

Στρώνουν ένα super stylish τραπέζι και μοιράζονται τα πιο ουάου πανκέικς, αυτά που θα ζήλευε και το Pinterest και η κάμερα του πιο φιλόδοξου blogger.

Η περήφανη θεία μοιράζεται τη γέννηση της μαγειρικής γενιάς του 2020 πίνοντας στην υγειά τους τον πιο γλυκόπιοτο φρέντο, σίγουρη πια πως το γονίδιο κάπου έχει βρει το δρόμο του και δεν χάθηκε άδικα στα πολλά μονοπάτια της ζωής, όταν ξαφνικά...

Ανακαλύπτω πως το μάτι συνεχίζει να καίει μόνο του στη μοναξιά της κουζίνας, κατακόκκινο και απειλητικό, μέσα στην κάψα του Αυγούστου.

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ:
σχολιάστε
Κανένα σχόλιο

Κάναμε Γλυκό 

arhiki2

Η Ιωάννα (Σταμούλου) είναι από κείνες τις φίλες που έχουν ξεπεράσει τον πήχυ της φιλενάδας και έχουν προβιβαστεί σε αδελφές. Η Τζέιν, όπως τη φωνάζω, από το όνομα της Τζέιν Έιρ, παιδικής και μέχρι θανάτου ηρωίδας μου, είναι κι αυτή ηρωίδα ακάματη της ζωής, είναι η Ζena χωρίς ημίγυμνα κοστούμια, είναι Κριάρι χωρίς κέρατα, είναι και διευθύντριά μου στο Olive. Διαβάστε όλο το άρθρο

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ:
σχολιάστε
Κανένα σχόλιο

Τάρτα Με Τυριά, Ντοματίνια Και Δυόσμο

tartalurpak

Μια τάρτα είναι η chic λύση κάθε στιγμής. Στο τραπέζι της καθημερινής, όταν έρχονται φίλοι, ακόμη και στα πιο γκραντέ καλέσματα. Είναι όμορφη, στολίζει το τραπέζι και την σερβίρεις κατευθείαν με την ταρτιέρα, που σημαίνει ευκολία. Σαν κυρίως, παρέα με μια σαλάτα ή πρώτο πιάτο σε ένα τραπέζωμα, αλλάζει γεύση με τα υλικά της κάθε εποχής και-τσεκαρισμένο-κανένας δεν μπορεί να της αντισταθεί. Διαβάστε όλο το άρθρο

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ:
σχολιάστε
Κανένα σχόλιο

To Μυστικό Της Μπάμιας

me

Σήμερα έχουμε μπάμιες. Που τις λατρεύω ίσως περισσότερο από όλα τα λαχανικά του καλοκαιριού. Για να κάνεις την απόλυτα-τέλεια-συγκλονιστική μπάμια στην κλασική της συνταγή, η διαδικασία ξεκινά από την αγορά: με υπομονή διαλέγεις από τις πιο λιλιπούτειες-μπέιμπυ-τοσοδούλες και όχι ό,τι έπιασε η χούφτα μας άιντε στη σακκούλα. Αυτές είναι οι πιο τρυφερές, οι πιο νόστιμες.

kathrisma

Μετά έρχεται το καθάρισμα. Βάλε καφέ, μουσική και μια καλή παρέα στο πλάι σου, γιατί η μπάμια θέλει χρόνο και υπομονή για να την καθαρίσεις καλλιτεχνική. Κι αυτό δεν είναι διαστροφή της γιαγιάς μου που μου έδωσε τη συμβουλή, αλλά παίζει ρόλο στη γεύση. Με πολύ κοφτερό μαχαίρι-ιδανικό για μένα το ελληνικό, φτηνό, πριονωτό Tramontina που βρίσκεις σε όλα τα σούπερ-μάρκετ, κόβεις προσεχτικά ένα καπελάκι γύρω από το κοτσάνι. Τα ομοιόμορφα κομμένα καπελάκια κάνουν επίσης και ένα ευμορφότατο πιάτο στο σερβίρισμα.

tripito

Αφού τις καθαρίσεις, τις βάζεις σε σουρωτήρι με λίγο χοντρό αλάτι και ξύδι, με ένα μπολάκι από κάτω. Και τις βάζεις για ηλιοθεραπεία στο πιο ντάλα-ήλιος σημείο του μπαλκονιού σου. Για καμμιά ώρα! Πού και πού τις ανακατεύεις. Ο ήλιος εξαφανίζει τη “μύξα” που δυσαρεστεί πολλούς στο συγκεκριμένο αγαπητό λαχανικό.

Όσο αυτές λιάζονται, αν έχεις κληματαριά στον κήπο σου, μαζεύεις ένα μεγάλο φλιτζάνι άγουρα σταφυλάκια. Τα περνάς από το μούλτι και μετά περνάς το ζουμί τους από το σουρωτήρι του τσαγιού. Αυτό το ζουμάκι της αγουρίδας, που χρησιμοποιούσαν τόσο οι βυζαντινοί όσο και οι γάλλοι, που το λένε verjus, δίνει το γλυκόξινο που οπωσδήποτε απαιτεί η μπάμια στο μαγείρεμά της. Ίσως το ζητάει λόγω της αφρικάνικης καταγωγής της, που τραβάει επίσης το κάρυ, τα καυτερά μείγματα, τον κουρκουμά και ο,τιδήποτε εξωτικό. Άμα δεν σου βρίσκεται πρόχειρη κληματαριά, θα το «κλέψεις» με μπαλσάμικο και λίγη ζάχαρη που κάνουν επίσης εξαιρετική δουλιά. Αν είσαι και επιμελής μερακλής, θα διαλέξεις ένα λευκό μπαλσάμικο για να μην σου σκουρήνει το αποτέλεσμα.

Μετά την ηλιοθεραπεία και αφού οι μπάμιες έχουν τραβήξει στο κορμάκι τους όλη τη νοστιμιά του ελληνικού καλοκαιρινού ήλιου, πάμε για μαγείρεμα.

Για μισό κιλό μπάμιες, 1 μέτριο κρεμμύδι στο μούλτι κομμένο όχι εντελώς νιανιά με ζουμιά αλλά σαν ψιλοκομμένο, 1 μέτρια σκελίδα σκόρδο ψιλοκομμένη, 1 φλ. ελαιόλαδο, 2 μέτριες ώριμες ντοματούλες περασμένες μαζί με το σκόρδο από το μούλτι, ψιλοκομμένο, μπόλικο μαϊντανό για το τέλος, αλάτι-πιπέρι. Και 2 πιπεριές πράσινες σε ροδέλες, καλύτερα ακόμη αν βρεις τις σκουρόχρωμες-κέρατο που είναι οι πιο αρωματικές.

Σε φαρδιά, λοιπόν, κατσαρόλα, ζεσταίνουμε το ελαιόλαδο και μαραίνουμε λίγο το κρεμμύδι σε δυνατή φωτιά. Ρίχνουμε και τις μπάμιες, φέρνουμε δυό-τρεις βόλτες και προσθέτουμε ή το χυμό αγουρίδας ή 3-4 κ.σ. μπαλσάμικο και 1 κοφτή κ.σ. ζάχαρη. Σ’αυτή τη φάση τις αφήνουμε σε δυνατή φωτιά, ανακατεύοντας πού και πού μέχρι να καραμελλώσει εντελώς το κρεμμύδι.

karameloma

Σβήνουμε με το χυμό ντομάτας και το σκόρδο, ρίχνουμε την πιπεριά, χαμηλώνουμε στο μέτριο τη φωτιά. Αλατίζουμε, προσθέτουμε 1 ποτήρι νερό και σκεπάζουμε με καπάκι. Όσο μαγειρεύονται, έχουμε το νου μας να τις κατεβάσουμε μόλις μαλακώσουν και πριν διαλυθούν, γιατί δεν υπάρχει πιο σιχαμένο θέαμα από τις διαλυμένες μπάμιες-να ίσως γιατί από μια απροσεξία της μαμάς να τις αηδιάσαμε μικροί.

medomata

Έτοιμες; Ώρα να τις πασπαλίσεις με μπόλικο ψιλοκομμένο μαϊντανό-ανακάτεψέ τες απαλά, χαϊδευτικά-και φρεσκοτριμμένο πιπέρι.

Αν τώρα νομίζεις πως είσαι έτοιμος να τις κατασπαράξεις, κράτα την όρεξή σου: ζεστές οι μπάμιες χάνουν όλη τη νοστιμιά τους. Το καλύτερο είναι να τις μαγειρέψεις από την προηγούμενη και να τις αφήσεις να μαριναριστούν στο ψυγείο ή να τις φτιάξεις το μεσημέρι για το βράδυ. Επίσης, η ιδανική θερμοκρασία τους είναι η θερμοκρασία δωματίου. Μπουκιά και λιποθυμία είναι εξίσου, κρύες από το ψυγείο με φέτα και φρέσκο ψωμάκι.

etimi

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ:
σχολιάστε